Η φωτογραφία μου
Master of Science in Economics, Athens University of Economics and Business.

Δημοσιονομικές επιπτώσεις των αμυντικών δαπανών

Η δωροδοκία πολιτικών προσώπων για την προμήθεια εξοπλιστικών προγραμμάτων είναι πλέον ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Με ποινικές ευθύνες για όσους δωροδοκήθηκαν και πολιτικές για όσους ανέθεσαν καθήκοντα στους προηγούμενους. Οι αμυντικές δαπάνες, που αποτέλεσαν την αφορμή όλων αυτών, κατά πόσον όμως έπαιξαν ρόλο στη χρεοκοπία;

Διακρίνοντας σε δύο περιόδους, την οκταετία 1996-2003 και την εξαετία 2004-2009, οι οποίες αντιστοιχούν στις πρωθυπουργικές θητείες του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή, μπορούμε να δώσουμε απαντήσεις αξιοποιώντας τα στοιχεία της Eurostat.





Βάσει αυτών λοιπόν, δεν είναι δύσκολο να υπολογίσουμε ότι οι αμυντικές δαπάνες ήταν κατά μέσον όρο 2,7% του ΑΕΠ την πρώτη περίοδο και 2,9% του ΑΕΠ τη δεύτερη.

Μια οριακή διαφορά σε όρους ΑΕΠ η οποία φαίνεται λιγότερο αμελητέα σε ονομαστικούς όρους, καθώς αντιστοιχεί σε 2,5 δισ. ευρώ κατ' έτος.






Το αν αυτή αρκεί για να νοθεύσει και τα γενικά συμπεράσματα προηγούμενων αναλύσεων για τη δημοσιονομική διαχείριση των δύο περιόδων απαντάται ανάγλυφα στο κάτωθι διάγραμμα με την πορεία των πρωτογενών δημοσίων δαπανών, με και χωρίς τις αμυντικές δαπάνες. Καθώς φαίνεται, οι δύο γραμμές ακολουθούν σχεδόν παράλληλη πορεία…




Σε ό,τι αφορά τη λογιστική καταγραφή των αμυντικών δαπανών, η Eurostat ήταν που αποφάσισε το 2006 ότι θα πρέπει να γίνεται κατά την παράδοση των εξοπλισμών και όχι κατά την παραγγελία τους, εφαρμόζοντας τη μέθοδο αυτή και στα στοιχεία που εξετάζουμε.

Υπό το πρίσμα αυτό, θα μπορούσε όντως κάποιος να ισχυριστεί ότι στρατιωτικός εξοπλισμός που είχε παραγγελθεί την περίοδο 1996-2003, παραδόθηκε την περίοδο 2004-2009, επιδεινώνοντας υπέρμετρα τα δημοσιονομικά μεγέθη.

Όμως, ακόμη κι αν οι χρόνοι παραγγελίας και παράδοσης ακολουθούν τον προηγούμενο ισχυρισμό, τα μεγέθη δεν φαίνεται να συνηγορούν στο «υπέρμετρα» της επιδείνωσης.

Εν προκειμένω, μια διαφορά μικρότερη των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ στο σύνολο των αμυντικών δαπανών δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εκρηκτική αύξηση του δημοσίου χρέους την εξαετία Καραμανλή, κατά σχεδόν 40 δισεκατομμύρια ευρώ περισσότερα από ό,τι την οκταετία Σημίτη, παρά τα δύο λιγότερα χρόνια.





Μάλιστα, εξακολουθεί να σοκάρει η διαπίστωση ότι, παρά και το ισόποσο μεταξύ των μέσων τόκων, την περίοδο Καραμανλή το δημόσιο χρέος αυξήθηκε με διπλάσιο ρυθμό απ’ ότι την περίοδο Σημίτη. Κατά προσέγγιση, 20 έναντι 10 δισ. ευρώ τον χρόνο.




Με μια μέση ετήσια απόκλιση 2,5 δισ. ευρώ στις αμυντικές δαπάνες να αδυνατεί να ανατρέψει το σοκ…


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Είναι δικαιολογημένο να είμαστε εξοργισμένοι με τη δωροδοκία πολιτικών προσώπων. Και, ενδεχομένως, παρασυρμένοι από την οργή μας, να αποδίδουμε ευθύνες σε όλο το τότε πολιτικό προσωπικό, αγνοώντας τους εσωκομματικούς συσχετισμούς που έπαιξαν ρόλο στην κατανομή ρόλων. 

Ίσως και να επιθυμούμε να επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος. Όπως, κατ' αναλογία, την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Σε μια κακόγουστη φάρσα της νεοελληνικής ιστορίας...

Τα δημοσιονομικά στοιχεία, όμως, καλώς ή κακώς, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ερμηνειών για τη χρεοκοπία. 

Όσο κι αν θέλουμε να διατηρήσουμε στο απυρόβλητο τούς κυρίως υπεύθυνους γι' αυτήν…


Υποσημειώσεις:

1. Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο ετήσιος μέσος όρος των τόκων που πλήρωσε το Ελληνικό Δημόσιο ήταν 10 δισ. ευρώ την περίοδο 1996-2003 και 10,4 δισ. ευρώ την περίοδο 2004-2009.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου